نام فایل : معرفي توانبخشي 17 ص

فرمت : .doc

تعداد صفحه/اسلاید : 19

حجم : 64 کیلوبایت

معرفي توانبخشي
تعريف
واژه توانبخشي (1) كه گاهي از معادل‌هاي «توان‌يابي»، «بازتواني» و «نوتواني» نيز براي آن استفاده مي‌شود، به «مجموعه‌اي از اقدامات و فعّاليت‌‌هاي پيگير و هماهنگ و زمان بندي شده خدمات پزشكي ، پيراپزشكي ، حرفه‌اي و اجتماعي گفته مي‌شود كه به قصد درمان و ارتقاء سطح كارائي معلولين به منظور دست‌يابي به يك زندگي تا حد امكان مستقل انجام مي‌گردد» ، گفته مي‌شود.
با توجه به رابطه توانبخشي با معلوليت لازم است با تعريف معلوليت (2) نيز آشنا شويم كه عبارت است از : «مجموعه‌اي از عوامل جسمي ، ذهني و اجتماعي كه به نحوي در زندگي فرد اثر سوء گذاشته و او را از زندگي طبيعي باز مي‌دارد».
 
سابقه و تاريخچه توانبخشي
از آنجائي كه معلوليت از نظر تاريخي سابقه‌اي به قدمت تاريخ بشري دارد ، قدر مسلم توانبخشي معلولين علي‌الخصوص در جنبه‌هاي اجتماعي و حمايتي با آن، هم‌سابقه بوده است . البته در سوابق تاريخي مواردي از برخوردهاي منفي در تمدن‌ها و فرهنگ‌هاي مختلف ذكر شده است از جمله مردم هند باستان معلولين را به رودخانه‌ها مي‌انداختند ولي در جوامع ديني و اديان الهي همواره بر برخورد انساني و شايسته با معلولين سفارش شده و به آنها مانند بقيه افراد نظر شده است. با گذشت زمان و پيشرفت دانش و به خصوص فن آوري توسعه يافته امروزي توانبخشي به مرحله‌اي رسيده است كه قشر عظيمي از معلولين امكان زندگي و فعّاليت‌ در حد افراد سالم را پيدا كرده‌اند . فعّاليت‌‌هاي سازمان يافته و رسمي در قالب انجمن‌ها و مجامع قانوني در زمينه توانبخشي سابقه‌اي در حد يك قرن دارند. انجمن‌ جهاني توانبخشي (3) (
N.R.A
) فعّاليت‌ رسمي خود را در سال 1920 ميلادي شروع كرده است . سابقه فعّاليت‌ توانبخشي‌هاي حرفه‌اي نيز به همين سال بر مي‌گردد. در حالي كه انجمن توانبخشي اطفال (
C.D.R.C
) ار سال 1935 ميلادي كار خود را شروع كرده است.
 
1.
Rehabilitation
2
. Handicap
3
. National

Rehabilitation

در كشور ما اولين تشكيلات توانبخشي در تهران در زمان ناصرالدين شاه ايجاد شد و در سال 1304 هجري شمسي «جبار باغچه بان» اولين مدرسه تعليم «كرولال»ها را تأسيس كرد و به دنبال آن انجمن‌هايي از قبيل «انجمن توانبخشي ايران» و «انجمن حمايت از كودكان» فعّالـــيت‌ خود را شروع كردند.
اهميت توانبخشي
براساس آمار سازمان جهاني بهداشت در سال‌‌‌ 1981 كه سال جهاني معلولين ناميده شد، در حدود 500 ميليون نفر در سراسر جهان به نحوي دچار انواع معلوليت هستند. اين ميزان در حدود يك دهم جمعيت جهان را شامل مي‌شود و يك سوم اين گروه را كودكان تشكيل مي‌دهند.
گرچه با پيشرفت‌هاي فراوان علم پزشكي و كنترل بسياري از بيماريهاي شايع و همه‌گير، مانند سل ، جذام ، فلج اطفال و ... امكان معلوليت از طريق اين قبيل بيماريهاي اپيدميك كاهش يافته است ولي از طرف ديگر زندگي صنعتي و شهر نشيني و عوارض ناشي از آنها مانند سوانح و حوادث شغلي ، رانندگي ، بيماريهاي قلبي و عروقي ، عوامل روحي و رواني ، مواد مخدر و از اين قبيل باعث شده است نسبت افراد معلول به اشخاص سالم كاهش نيابد.
...